«…..Η καλλιτεχνική δημιουργία δεν είναι τρόπος διατύπωσης πληροφοριών, τρόπος που υπάρχει εξ αντικειμένου και απαιτεί κάποια επαγγελματική ειδίκευση· σε τελευταία ανάλυση είναι η ίδια η μορφή της εμπειρίας του καλλιτέχνη, ο μοναδικός του και ολοδικός του τρόπος έκφρασης. Και η άχαρη λέξη «έρευνα» δεν ταιριάζει διόλου σε έναν νικηφόρο αγώνα κατά της βουβαμάρας, αγώνα που απαιτεί συνεχείς και υπεράνθρωπες προσπάθειες…..». (A. Ταρκόφσκι).
 
Μήπως το ίδιο δεν ειναι η Ψυχοθεραπεία; Αυτή η μοναδική σχέση μεταξύ θεραπευτή – θεραπευομένου. Η σχέση που ειναι εξ ορισμού δύσκολο να μπει σε φορμαλιστικές κανονικότητες, να διερευνηθεί στο βαθμό που να απολέσει την μοναδικότητα της και εν τέλει την δύναμή της. Αλλά είναι η έρευνα στην θεραπεία άσκοπη ή και εν δυνάμει παραπλανητική; Πιστεύω πως όχι,  αρκεί να μην χάνουμε το δάσος για το δέντρο.
 
Οι θεωρίες και οι τεχνικές ειναι σχήματα. Αν χρησιμοποιηθούν ως είναι, δεν έχουν την απαραίτητη δυναμική να αντέξουν στον χρόνο, να αποκτήσουν άξια και νόημα. Ειναι κάτι σαν να ζωγραφίζεις στο κενό. Ο καμβάς του θεραπευτή ειναι η σχέση, χωρίς την σχέση δεν υπάρχει τόπος για να αναδειχθεί  η τέχνη του. Και απ την άλλη ο θεραπευτής δεν μόνος με τις ιδέες του, συν-κατασκευάζει διαρκώς πραγματικότητες με τον θεραπευόμενο. Δίνει και παίρνει, ζωγραφίζει αλλα και ζωγραφίζεται, ανακατεύει διαρκώς τα χρώματα στην παλέτα που από κοινού μοιράζεται με τον συν-καλλιτέχνη απέναντί του.
 
Κάθε τόσο μια νέα τεχνική προκύπτει, μια ριζοσπαστική σxολή σκέψης γεννιέται, συνήθως εναρμονισμένη με τις χρονικές και πολιτισμικές  συγκυρίες της εποχής της. Η πρωτοπορία στην θεραπεία ειναι πολύτιμη γιατί ανοίγει νέους δρόμους, ανακαλύπτει, προσθέτει στην επιστημονική σκέψη.  Και αντιμετωπίζεται περίπου ως πανάκεια απ τους ειδικούς και το κοινό. Περνάει καιρός για να ανακαλύψουμε -ερευνητικά – ότι η αποτελεσματικότητα της ειναι πεπερασμένη και περίπου ανάλογης αποτελεσματικότητας με τις προηγούμενες.
 
«Έτσι, πέφτουμε στην παγίδα των μεταβατικών, συγκυριακών προτάσεων της στιγμής«, λέει ο Ταρκόφσκι, και στην θεραπεία  δεν έχει σημασία το στιγμιαία παγωμένο καρέ μιας πραγματικότητας,  αλλα η διαχρονική σημασία της πρωταρχικής σκηνής της θεραπείας.
Δυο άνθρωποι που κάθονται αντίκρυ και κοιτάζονται στα μάτια.
 
Αν η δουλεια της τέχνης ειναι ο νικηφόρος αγώνας ενάντια στη βουβαμάρα, το ίδιο ακριβώς ειναι και της ψυχοθεραπείας.
Ο αγώνας ενάντια στη σιωπή, την ενοχή, την ντροπή και την μοναξιά. Επομένως η αντίληψη της θεραπείας ως τέχνης δεν αποτελεί πρόβλημα. Προσωπικά πάντοτε αντιμετώπιζα  το εαυτό μου περισσότερο ως καλλιτέχνη παρά ως επιστήμονα….

Link: https://fragmentaryprogram.wordpress.com/2017/09/10/%CE%BF-%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%BA%CF%8C%CF%86%CF%83%CE%BA%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%87%CE%AD%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BE%CF%8D-%CF%84%CE%AD%CF%87%CE%BD%CE%B7%CF%82/

Photo: Stalker – Andrei Tarkovsky