Ασυμβατότητες

Όταν μια θεραπεία  (παρ όλη την δυναμική της) παραμένει στατική για καιρό, δεν είναι ζήτημα τεχνικής, προθέσεων ή συναισθημάτων, αλλά ασυμβατότητας του αξιακού συστήματος θεραπευτή και θεραπεύομενου.

 

Δεν έχει νόημα να προσπαθούμε  να κάνουμε  τους ανθρώπους  να ασπασθούν το δικό μας αξιακό σύστημα.. Η άνευ όρων αποδοχή δεν σημαίνει  απ’ τη άλλη μεριά, κατ’ ανάγκη συμφωνία. Η σύγκρουση είναι σε αυτές τις περιπτώσεις ανώφελη και επιζήμια, αλλά η σιωπή λογίζεται πάντοτε  ως συνενοχή.

 

Το να πιέζεις άσκοπα το μόνο που μπορεί να προσφέρει στους ανθρώπους είναι περισσότερο  πόνο και περισσότερες  ενοχές.

 

Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Δεν μοιραζόμαστε  κοινά νοήματα, δεν πιστεύουμε τα ίδια πράγματα. Ακόμη και η περίφημη ενσυναίσθηση έχει τα δικά της όρια. Και είναι καλό -στα πλαίσια της θεραπευτικής σχέσης- να ξεκαθαρίζουμε  στους ανθρώπους  μας τι είμαστε διαθέσιμοι να ανεχτούμε να προκαλούν στον εαυτό τους  και τι όχι. Αυτό μπορεί να ακουστεί υπερφίαλο ή αλαζονικό.  Άλλα έχουμε και οι θεραπευτές, δικαίωμα στις δικές μας αξίες και πεποιθήσεις, αλλά κυρίως έχουμε  ευθύνη, νομική και ηθική απέναντι στους ανθρώπους.

 

Ο κάθε άνθρωπος είναι άξιος σεβασμού, αγάπης και φροντίδας. Ο κάθε άνθρωπος έχει αναφαίρετο δικαίωμα στις επιλογές της  ζωή του, ακόμη κι αν αυτή η ζωή κρύβει εντέλει “την επιμέλεια της καταστροφής της” που θα έλεγε και ο Χριστιανόπουλος.

 

Έχουμε καθήκον να επισημάνουμε ρητά τις ασυμβατότητες, την αγωνία, την αδυναμία μας να προσφέρουμε κάτι παραπάνω. Και φυσικά να χρεωθούμε το κόστος της αποτυχίας. Καθ’ ολοκληρίαν. Για να υπάρχει πάντοτε παράθυρο ανοιχτό στην ελπίδα.

 

Αrt: Claudia Comte Curves and Corners 2015